Makłowizm

 

Makłowizm – ideologia opracowana przez Najwyższego Przywódcę Towarzysza Siergieja Makłowa. Makłowizm zastępuje nierozwiniętą ideologię kovacsyzmu-weerlandyzmu, która w Republice Ludowej Siedmiogrodu obowiązywała od ok. 2012 roku. Określa ona dokładnie ustrój państwa, zasady funkcjonowania społeczeństwa oraz organów władzy.

Idea Makłowizmu

Wstęp

Makłowizm jest ideą stworzoną specjalnie dla spracowanego ludu pracującego miast i wsi, który zasłużony swoją robotną postawą jest godny sprawowania w państwie władzy ludowej.

Makłowizm jest ideą świetlaną. Jest jedyną sprawiedliwą ideą. Ta idea pozwala proletariatowi godnie sprawować władzę we własnej ojczyźnie. Proletariat budując własną ojczyznę musi sprawować w niej władzę, gdyż tylko wtedy nastąpi harmonia i oczekiwana przez wszystkich sprawiedliwość.

Władza

Władzę winien sprawować proletariat za pomocą człowieka, który najprężniej i najbardziej wyniośle reprezentuje robotny lud na najwyższych krajowych i zagranicznych szczeblach. Winno mu powierzać się opiekę nad proletariatem, osoba taka powinna również dbać o interesy i zapotrzebowania proletariatu. Osoba taka, jeżeli godna jest sprawowania tej funkcji, powinna sprawować ją jak najdłużej, gdyż lud pracujący miast i wsi jak najdłużej ma żyć w dostatku.

Osoba jest wybierana przez sam lud pracujący, który ma poczucie odpowiedzialności za ludową ojczyznę. Idea makłowizmu umożliwia ludowi takie zamierzenia. Osoba wybrana przez lud pracujący musi sumiennie i starannie wykonywać i spełniać postulaty proletariatu.

O Przywódcę należy się troszczyć – w końcu to on dba o potrzeby ludu pracującego. To on jest ostoją oraz tarczą całej ojczyzny. Przywódcę należy sławić na wszystkich kontynentach aby pokazać, iż ta osoba troszczy się o lud – iż ta osoba wspólnie z proletariatem buduje podwaliny, a nawet samo socjalistyczne ludowe państwo. To Przywódca reprezentuje siłę proletariatu w międzynarodowych spotkaniach – powinniśmy mu być wdzięczni za krzewienie tej idei wśród innych ludów oraz władz pozostałych państw.

Władza również powinna być skupiona wobec jedynej w kraju właściwej partii, która popiera idee makłowizmu i ją sławi. Na jej czele staje również Przywódca – opiekun proletariatu.

Zadania ludu robotniczego

Każdy obywatel winien mieć do wykonania zadanie, które ma na celu wzmocnić i budować ojczyznę. Każdy obywatel musi popierać uprzemysłowienie – przemysł państwowy rozwija państwo. Każdy robotnik musi angażować się w swoje zadania moralnie, aby zwiększyć wydajność swoją oraz swego robotniczego otoczenia. Z dobrym podejściem do budowania socjalistycznej ojczyzny, wydajność robotnika zwiększa się kilkuset krotnie. Kiedy robotnik pracuje całym sercem i duszą, wkłada całe swoje zaangażowanie we wspólną pracę, wkłada cały swój czas, aby budować socjalistyczny raj – taki pracownik zasługuje na notę pochwalną. Każdy pracownik powinien tak postępować, jeżeli chce żyć godnie i dostatnio w socjalistycznym raju.

Każdy pracownik musi być jak najbardziej wydajny. Jak największa wydajność zwiększa tempo prac, a tempo prac jest najważniejsze w budowie socjalistycznego raju.

Nad każdą kadrą proletariacką winni sprawować opiekę wyznaczeni do tego kontrolerów i kierowników, którzy mają na miejscu udzielać rad ludowi robotniczemu. Idea makłowizmu odrzuca kapitalistyczne stereotypy i zwyczaje – kadra kierownicza również jest częścią proletariatu i ona nie może unikać pracy, która buduje socjalistyczną ojczyznę. Każdy kontroler musi pracować tak samo jak robotnik – jedynie sposób jego prac może się zmienić. Zadaniami kontrolerów jest dbanie o dobrą jakość i tempo prac. Zadaniem kontrolerów jest również praca fizyczna. Kontroler musi ponosić odpowiedzialność za złą pracę członków swojej brygady – to on odpowiada za przygotowanie robotników do pracy, to on również odpowiada za ich moralne samopoczucie, które muszą wykorzystać do budowania socjalistycznej ojczyzny. Kontroler więc musi ponosić odpowiedzialność za swoje błędy, zarówno kierownik jak i każdy robotnik.

Robotnicy muszą być łączeni w brygady, zjednoczenia bądź inne jednostki organizacyjne po to, aby ich wydajność była zwiększona. Członkowstwo robotników w brygadach pobudza ich do intensywniejszej pracy oraz umoralnia ich. Dzięki brygadom, budowa socjalistycznego raju jest sprawniejsza.

Kolektywizacja rolnictwa

Nie ma lepszej rzeczy w rolnictwie niż kolektywizacja. Kolektywizacja rolnictwa, podobnie do brygad robotniczych, służy temu, aby rolnictwo było wydajniejsze. Kapitalistyczne podejście samotnego uprawiania roli równa się zaniżeniu wydajności, co równa się również działalnością szkodzącą rozwojowi socjalistycznego raju. Takie spółdzielnie rolnicze są wydajniejsze, a umoralnieni rolnicy mający świadomość, iż kolektywizując rolnictwo przyczyniają się do rozwoju ojczyzny, pracują silniej i częściej. Rolnicy dzielący się swoją własnością wzbogacają socjalistyczny raj. Rolnicy pracujący razem wzbudzają więź, która jest niezbędna do zbudowania socjalistycznego państwa – więź wszystkich obywateli, więź proletariacka. Więź ludu i wspólna praca oraz walka to rzecz najcenniejsza w socjalizmie, bowiem praca i walka jest potęgą ludu. Zawsze i wszędzie należy walczyć o jedyną słuszną ideę i w jej imię pracować – w imię makłowizmu.

Rolnictwo musi być wydajne, dlatego przemysł musi wspierać rolnictwo. Każda spółdzielnia rolnicza musi być zaopatrzona równocześnie i w takim samym stopniu – w stopniu najwyższym. Rolnictwo musi być unowocześnione nie zapominając jednak o tradycji, która też stanowi podstawę w makłowiźmie. Te dwie rzeczy jak postęp oraz tradycja jest sposób złączyć. Rolnictwo musi być wydajne, a ziemia żyzna.

Rolnik może posiadać ziemię na własność oraz swoje prywatne gospodarstwo, lecz w oczach społeczeństwa będzie on widziany jako człowiek, który nie pragnie żyć w socjalistycznym raju i go budować. Taka osoba nie będzie otrzymywać wsparcia od strony państwa, gdyż nie działa na jego korzyść.

Obrona ideologii

Każdy obywatel jest zobowiązany bronić jedynej słusznej ideologii – makłowizmu. Nie muszą jednak poświęcać wszyscy najważniejszej ceny. Jednakże w imię makłowizmu należy pracować i budować naszą socjalistyczną ojczyznę, bowiem praca i walka potęgą Ludu. Każdy proletariusz musi wspierać domagania ideologii. Każdy proletariusz musi ideologię mieć pod ręką, aby w każdej chwili mógł pojmować z niej nauki.

Ideologia musi być sławiona i broniona we wszystkich narodach. Jeżeli ktoś ma taką świetlaną i chwalebną potrzebę walki za ideologię, za jej mądrości i praktyki może to zrobić. W każdym socjalistycznym państwie wspierającym makłowizm muszą być jednostki przeznaczone do obrony ideologii, gdyż należy spełniać wolę ludu. W ideologii są również zawarte pomysły i przepisy na myśli twórcze oraz praktykę tworzenia socjalistycznej ojczyzny. Ta ideologia jest esencją tych pomysłów – od pierwszej do ostatniej strony opiewa we wspaniałe myśli – aby nie przepadły, ideologii należy bronić i z ideologii należy korzystać.

Następną sprawą jest reprezentowanie ideologii we wszystkich stronach i proletariacie z różnych stron. Reprezentowanie ideologii makłowizmu to również jego obrona, tak więc należy godnie reprezentować zamysły ideologii, aby godnie ją obronić. Obrona kojarzy się z cielesną walką – owszem, ideologia nie zabrania czynów obrony w ten sposób. Jednakże obrona może zajść również intelektualnie – bowiem intelekt wspomaga praktykę i na odwrót i dzięki temu istnieje harmonia w budowaniu socjalistycznego raju.

Kooperacja wszystkich ludzi w budowaniu kraju

Jaki jest zamysł jednolitej, harmonijnej, socjalistycznej ojczyzny? Współpraca wszystkich ludzi. Co się dzieje z państwami, w których społeczeństwo nie jest jednolite i nie pomaga sobie? Popadają w anarchię, chaos, bezprawie, samosądy i samorządy. Obecnie mamy wiele przypadków upadłości państw z powodu słabej współpracy i zgrania obywateli. Takie państwa są słabe, niestabilne i co za tym idzie – istnieją tylko w teorii. Całe społeczeństwo musi być jedną grupą – każdy ramię w ramię, łeb w łeb musi stanąć w szeregu i budować ojczyznę pomimo wszelkich przeciwności, których należy również się pozbywać. Nic nie może powstrzymać proletariatu przed budową godnego miejsca do życia.

Co się dzieje, gdy ludzie kooperują ze sobą w budowaniu kraju? Kraj jest samowystarczalny – nic nie brakuje ludowi oraz ich przedstawicielom, wszystkim żyje się dobrze, taki kraj jest  również wzorcem dla innych nacji, które chcą stworzyć potęgę – potęgę współpracy brygad socjalistycznych. Takie państwo nie musi czerpać wzorców z innych krajów. Społeczeństwo, w których człowiek jest dla drugiego bratem, a całe społeczeństwo ze sobą kooperuje jest niełamliwe nawet w najcięższych dla proletariatu sytuacjach – w najczarniejszych scenariuszach, do których dopuścić nie wolno. Takie silne społeczeństwo jest sobie fundamentem i murem, jest sobie słońcem i księżycem, jest sobie niebem i ziemią – jest potęgą. Tak silne społeczeństwo korzystając z mądrości ideologicznych jest społeczeństwem idealnym.

 

Odrzucenie systemu klas społecznych

Poważnym zniekształceniem społeczeństwa i jego bolączką jest podział na klasy społeczne. Ten podział jest wręcz strzałem w głowę dla każdego obywatela. Podział społeczeństwa na klasy społeczne jest czystym złem. Społeczeństwo nie jest wtedy zwarte  – powstają podziały, które z coraz większym upływem czasu stają się coraz większe, aż społeczeństwo nie jest zdolne do wspólnego porozumienia, pracy i kooperacji.

Co się dzieje, kiedy system klas społecznych jest odrzucone? Owszem, społeczeństwo formuje się w grupy, ale tymi grupami są brygady socjalistyczne, która każda z nich jest na równi. Również komitety sprawujące władzę są w swoim rodzaju brygadami socjalistycznymi. Wtedy społeczeństwo jest zwarte – pod jednym sztandarem maszeruje w bój, pracuje, żyje – nie ma żadnych podziałów, różnic, wad. Klasy społeczne to podział, który nigdy nie powinien mieć miejsca.

Dotyczy to wszystkich kategorii: wojska, ludu pracującego, komitetów rządzących, intelektualistów, kapłanów i wszystkich obywateli, którzy zgodnie i ramię w ramię budują w imię ideologii.

Wojsko i militaryzacja

Armia jest potrzebna państwu, aby proletariat mógł spokojnie wypełniać misje wydane przez myśl ideologiczną. Armia stoi na straży kraju, ideologii, socjalizmu, proletariatu i władzy ludowej wyróżnionej spośród ludu pracującego.

Jednak ideologia odrzuca militaryzację rodem ze starożytnych mitów i nawet nowoczesnych nam historii. Do budowy kraju również potrzebny jest proletariat, bo gdyby militaryzacja nastąpiłaby, kraj podupadłby i misje ideologiczne odsunięte byłyby w cień.

Jednakże każdy członek pracowitego proletariatu musi być przygotowanym na każdą okazję. Wojsko umożliwia takiemu członkowi proletariatu naukę obrony ideologii i socjalizmu, ponieważ praca i walka jest potęgą ludu. Każdy spośród obywateli, jeżeli chce pracować w imię idei musi się najpierw nauczyć tej idei bronić. Każdy spośród obywateli musi być przygotowany psychicznie i fizycznie na ćwiczenia wojskowe i przymusowy pobór, który nie jest katorgą dla proletariatu – wręcz przeciwnie. Ma nauczyć lud pracujący waleczności i odwagi, gdyż w każdym momencie ta waleczność i odwaga mogą być wykorzystane w obronie państwa, idei i dorobku naszego, aby przyszłe pokolenia mogły na żywo podziwiać potęgę i zamysły idei, jakiej jest makłowizm.

Bohaterowie oraz czyny chwalebne

Każda nacja posiada swoich bohaterów. W makłowiźmie bohaterem jest każdy przodownik pracy, który wkłada swoje siły fizyczne i mentalne w budowę socjalistycznej ojczyzny. Jednakże istnieją osoby, które za swoje poświęcenie, niepowtarzalne czyny, mądrość, pracowitość i patriotyzm są wzorem dla ludu pracującego miast i wsi.

Idea popiera zamysł bohaterów narodu. Bohaterowie narodu wyróżnieni wśród proletariatu mają za zadanie dawać przykład, iż socjalistyczny lud poprzez pracę jest godzien tytułu bohatera i ten tytuł można zdobyć tylko i wyłącznie przez swoje oddanie, trud oraz pracę w tworzeniu socjalistycznego raju.

Taka osoba może być odznaczona nawet pośmiertnie. Taka osoba, która została wyróżniona bohaterem idei musi pozostać w sercach strudzonego ludu pracującego jako wzór, aby siły psychiczne proletariusza były ciągle napełniane spoglądając na żywe świadectwo bohaterskich czynów, bądź na mogiły zasłużonych proletariuszy.

Ideologia chwali również czyny chwalebne. Czyny chwalebne to czyny przyczyniające się do rozwoju ustroju, państwa, a nawet ideologii. Czyny chwalebne również, na równi z bohaterami, powinny być wzorcem pracy dla proletariatu. Z czynów chwalebnych można wyciągać siłę, aby wykorzystać ją do budowania socjalistycznego raju, w którym proletariat będzie spoglądać dumnie na wyniki swojej pracy, a ideologia stanowić będzie przykład dla innych państw jako przepis na raj.

Rewolucja oraz tłumienie jej przeciwności

Rewolucja to nie idea – to żywy organizm, to wielka, ciężarna kobieta. Nie jest to mit wymyślony przez Kovacsa bądź innych rewolucjonistów – to płodna kobieta w zawszonej koszuli, a po jej ciele pełzają pasożyty. Trzeba te pasożyty likwidować, a szczególnie w tym kraju, gdzie własności trzeba było wpajać wiekami. Właśnie tutaj jest wręcz niezbędny żelazny początek – inaczej naród zginie.

 

Co jest w tym najgorsze? Bezsensowny bunt, wystąpienia podsycane przed zagranicznych podżegaczy bądź ukrytych w zdrowym rewolucyjnym ciele wrzodów, które trzeba wycisnąć. Jeżeli nie wyciśnie się wrzodów na czas, organizm wkrótce może poddać się tymże pasożytom i pozwolić żerowanie oraz psucie tegoż organizmu. Dlatego rewolucja zaczyna się od chwili złapania zasad żelaznych ram porządku.

Zabójstwo oraz aborcja formą zdrady

 

Każdy żyjący człowiek jest elementem rewolucji – każdy ją rozbudowuje, walczy w jej imię, jest gotów do poświęceń jak żaden inny lud. Pozbawianie tej możliwości każdego człowieka jest karygodne i należy zaliczać je do czynności kontrrewolucyjnych.

 

Zabójstwo drugiego człowieka, swego pobratymca, towarzysza, który razem ramię w ramię buduje socjalistyczną ojczyznę oraz spełnia zamiary ideologii  jest jedną z najcięższych czynności kontrrewolucyjnych. Pozbawiając świadomie życia innego człowieka stajemy się kontrrewolucjonistą, który zatrzymuje kontrrewolucję, bowiem rewolucja to nie tylko słowo, ale przede wszystkim czyn. Zatrzymując postęp rewolucji udowadnia się, iż nie popiera się rozwoju kraju oraz wyniesienie go na piedestały.

 

Aborcja to pozbawianie życia nienarodzonego płodu. Ten płód, który wygląda niczym bezkształtna masa w łonie swej matki wkrótce przybierze kształtów, które każdy człowiek wykorzystuje do spełniania zamiarów ideologii. Pozbawianie życia dziecka, a tym bardziej dziecka swojego, które będzie w przyszłości pracować i walczyć w imię ustroju, ojczyzny oraz idei jest jak najbardziej karygodne i zaliczane do kontrrewolucji. W przypadku zabójstwa pozbawiamy człowiekowi przyjemności w budowaniu ojczyzny, w której może żyć godnie nad innymi krajami. Zabraniając człowiekowi tych możliwości taki osobnik staje się kontrrewolucjonistą i prowadzi do upadku socjalizmu oraz zaniża tempo wypełnianie zamysłów ideologii.

Advertisements